คุณเชื่อใจ "คนรัก" ของคุณมากแค่ไหน?

            นิทาน ความรัก เรื่อง คุณเชื่อใจ คนรัก ของคุณมากแค่ไหน เป็น นิทาน ที่สอน และเป็นข้อเตือนใจเรื่องราว ความรัก ได้เป็นอย่างดี หากใครกำลังมี ความรัก ก็ลองอ่าน นิทาน เรื่องนี้ดูนะคะ

ข้อมูลจาก Forward Mail
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต 

วันหนึ่งมีชายหญิงคู่หนึ่ง ทั้งคู่รักกันมาก
ผู้ชายให้สัญญากับผู้หญิงว่า .. ผมจะรักคุณตลอดไป
ผู้หญิงจึงบอกกลับว่า ฉันเชื่อคุณ และจะรักคุณอย่างที่รักฉันให้ดีที่สุด
ทั้ง 2 คบกันไปชั่วในระยะเวลาหนึ่ง

ในระหว่างที่ 2 คนได้เดินจับมือกัน อยู่ในสวนสาธารณะนั้น …
ได้มี นางฟ้าคนหนึ่ง ปรากฎกายลงมา พร้อมกับบอกว่า
"ท่านทั้ง 2 มีความรัก บริสุทธิ์ต่อกัน …
เราอยากจะให้ท่าน ได้เห็นอนาคตของท่านทั้ง 2"

ชาย หญิงคู่นั้น จับมือกันไว้แน่น
และรู้สึกดีใจที่ความรักของเขาและเธอ ถึงขนาดนางฟ้ามาให้พร
นางฟ้าจึงพูดขึ้นว่า "ท่านจะดูอนาคตของท่านทั้ง 2 นับตั้งแต่นี้หรือไม่" ชายและหญิงคู่รักมองตากัน แล้วตอบพร้อมกันว่า …
"เราทั้ง 2 ไม่กลัวอนาคตเรามั่นใจในกันและกัน"
นางฟ้าได้ยินดังนั้น จึง เสก ของออกมาเป็นซีดี 2 แผ่นให้ทั้งคู่ไปดูอนาคต

 

ที่บ้านของหญิงสาว หญิงสาวค่อย ๆ ควักแผ่นซีดีที่ได้จากนางฟ้า
แล้วใส่ลงในเครื่องเล่นซีดี ในภาพ
เห็น ในภาพแรกเธอและแฟนของเธอแต่งงานกัน
เธอยิ้มแก้มปริ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ในภาพหลังๆ หญิงสาวได้เห็นว่า มีรูปของแฟนเธอคบชู้
เธอนั่งร้องไห้ เสียใจ  . . .

 

ทันใดนั้น มีเสียงประตูเคาะขึ้นที่ห้องของเธอ
เธอรีบปิดเครื่องวีซีดี และซับน้ำตา รีบไปเปิดประตู
ปรากฎว่าเป็นแฟนของเธอเอง แฟนเธอยิ้ม
แต่เธอโมโหจึงตบหน้าเขาอย่างแรง
และปิดประตูโดยที่ฝ่ายชาย งง ๆ
เธอนอนร้องไห้ถึงอนาคตที่จะต้องเกิดเช่นในวีซีดีนั้น

 

หลังจากนั้น เธอพยายามหนีหน้าชายคนรักของเธอ
โดยที่ผู้ชายก็ตามง้อยกใหญ่
โดยผู้ชายไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร
เธอพยายามหาทางเลิกกับผู้ชาย จนสำเร็จ

 

จนวันหนึ่ง … ได้มีเสียงเคาะประตู เธอเปิดประตู …
แต่ทันใดนั้น . . .
คนที่เคาะประตูก็หันหลังจนลับตาไปเสียแล้ว
เธอจำได้ดีถึงแผ่นหลังของอดีตชายที่ตัวเองรัก
เธอมองลงพื้นพบซีดีอีกแผ่นหนึ่งของที่นางฟ้าได้ให้ผู้ชาย

 

เธอนำซีดีแผ่นนี้ไปเปิดอีกครั้ง พบภาพ ที่เหมือนกัน คือ
. . . ภาพที่ทั้งคู่แต่งงานกันอย่างมีความสุข
แต่ภาพหลังจากแต่งงาน คือ . . .
ภาพที่เธอมีชู้กับผู้ชายคนใหม่ โดยมีแฟนของเธอร้องไห้อยู่ข้างๆ
เธอน้ำตาไหลและปิดวีดิโออย่างช้าๆ
เธอค่อย ๆ เปิดจดหมาย ที่แนบมากับซีดีนี้อ่าน ข้อความเขียนว่า

 

“ผมไม่กลัวอนาคตเรามั่นใจในกันและกัน
ขอบคุณแม้ผมจะเชื่อในคุณฝ่ายเดียวก็ตาม ลาก่อน”

คำว่า เชื่อใจ เท่านั้น ที่ทำให้ คนทั้ง 2 คน คบกันอย่างมีความสุข
แล้วคุณละเชื่อใจคนรักของคุณมากแค่ไหน?

 หนึ่งอาทิตย์มันช่างผ่านไปอย่างไร้สาระซะจริงๆ วันๆผ่านไป ผ่านไป ผ่านไป

คุณเคยได้นิทานเรื่องนี้ไหมเรื่องที่ว่าครั้งหนึ่งโลกของเราเคยมีดวงจันทร์ 2 ดวง ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิงอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย ดวงจันทร์ทั้งสองดวงเดินทางคู่กันตลอดเวลา เมื่อดวงอาทิตย์ตกดินไปดวงจันทร์ทั้ง 2 ก็ขึ้นมาส่องแสงคู่กันทุกค่ำคืน และพอรุ่งเช้าดวงจันทร์ทั้งสองก็กลับไปพักผ่อน และอยู่มาวันหนึ่งวันที่ดวงจันทร์ทั้งสองมาทำหน้าที่อย่างที่เคยทำทุกวันแต่เมื่อรุ่งเช้าก่อนที่ดวงจันทร์ทั้งสองจะพากันกลับไปพักผ่อนนั้นดวงจันทร์ผู้หญิงได้เห็นแสงรุ่งอรุณ ที่น่าหลงใหลของดวงอาทิตย์ ที่กำลังสองแสงมาทางดวงจันทร์ผู้หญิง ซึ่งเมื่อดวงจันทร์ผู้หญิงได้เห็นเช่นนั้นก็เกิดความหลงใหลจึงเริ่มออกห่างจากดวงจันทร์ผู้ชายเพื่อไปหาดวงอาทิตย์ ห่างออกไป ห่างออกไปจนลับตา ดวงจันทร์ผู้ชายเมื่อฝ่ายหญิงห่างหายไปก็เริ่มออกตามหาในจักรวาลอันกว้างใหญ่ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ และด้วยความเศร้าดวงจันทร์ผู้ชายจึงตัดสินใจสลายตัวเองออกเป็นดวงดาวดวงเล็กๆเพื่อช่วยกันออกตามหาดวงจันทร์ผู้หญิง ส่วนฝ่ายหญิงเมื่อดวงจันทร์ผู้หญิงเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้น…มากขึ้น จึงได้รับรู้ความจริงว่าแสงอันน่าหลงใหลของดวงอาทิตย์นั่นไม่ได้ส่องแสงมาหาดวงจันทร์ผู้หญิงแต่เพียงผู้เดียว แต่ดวงอาทิตย์นั่นส่องแสงไปทั่วทุกแห่งในจักรวาล ดวงจันทร์ผู้หญิงจึงคิดได้และเดินทางกลับมาเพื่อพบกับดวงจันทร์ผู้ชาย เพื่อขอโทษที่ห่างหายไป แต่เมื่อดวงจันทร์ผู้หญิงกลับมาถึงจุดที่เคยมีดวงจันทร์ผู้ชายแต่ตอนนี้กลับไม่มีอีกแล้วมีแต่ความว่างเปล่า..

เมื่อใดก็ตามในยามค่ำคืนเมื่อดวงจันทร์เต็มดวงนั่นหมายถึงว่าดวงจันทร์ฝ่ายหญิงส่องแสงเพื่อตามหาดวงจันทร์ฝ่ายชาย และรอคอยการกลับมา แต่แสงของดวงจันทร์นั้นสว่างจนบดบังดวงดาว ทำให้เราไม่สามารถเห็นดวงดาวในคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่เมื่อดวงจันทร์ผู้หญิงเริ่มท้อใจ จึงอยู่นิ่งๆรอคอยการกลับมาของฝ่ายชายนั้น ก็เป็นเวลาที่ฝ่ายชายที่แตกสลายกลายเป็นดวงดาวเริ่มส่องแสงหาดวงจันทร์ผู้หญิง แต่เป็นเหตุเพราะดวงจันทร์ฝ่ายหญิงท้อใจจึงแฝงตัวกับความเศร้าอยู่ในความมืดมิด ทำให้เรามองเห็นดวงดาวเต็มฟ้าในคืนที่ไม่มีดวงจันทร์…

 

            คุณเคยได้ยินเรื่องเล่าที่ว่าคุณครูสั่งให้นักเรียนคนหนึ่งเดินไปในสนามบอลเพื่อไปเก็บดอกหญ้าที่สวยที่สุดมาให้คุณครูไหม โดยคุณครูมีข้อแม้ว่าให้เดินจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งของสนามบอลโดยห้ามเดินย้อนกลับมา  เมื่อนักเรียนเดินจนสุดสนามบอลแล้ววิ่งกลับมาหาคุณครูพร้อมกับมือเปล่า คุณครูจึงถามเด็กนักเรียนคนนั้นว่า

คุณครู : ไหนล่ะจ๊ะดอกหญ้าที่สวยที่สุดที่ครูให้ไปเก็บมา

นักเรียน : ผมเก็บไม่ได้เลยคับ

คุณครู : แล้วทำไมถึงเก็บไม่ได้ล่ะจ๊ะ

นักเรียน : เพราะตอนผมเดินไปจนเจอดอกหญ้าดอกแรกที่ผมว่าสวยที่สุด ผมก็หยุดคิดว่าถ้าผมเดินต่อไปข้างหน้าจะต้องมีดอกที่สวยกว่านี้แน่ๆ และผมก็ทำอย่างนั้นจนเดินมาสุดสนามแต่มันไม่มีสวยถูกใจเหมือนดอกแรกเลย ผมเลยไม่ได้เก็บดอกไหนมาเลยคับ

คุณครูได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะแล้วกล่าวออกไปว่า “สนามบอลก็เปรียบเสมือนเวลาที่เดินผ่านไป ส่วนดอกหญ้าทุกๆดอกนั้นก็เป็นเหมือนคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา หากเราเจอคนที่ดีถูกใจเราแล้ว แล้วเดินจากเค้าไปนั้นเราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้ ดังนั้นเราจึงควรทำดีกับคนที่เราถูกใจให้มากที่สุดอย่าให้เค้าผ่านเลยไป”

            เราอ่านเรื่องนี้ครั้งเดียวก็โดนใจช่างเขียนได้ตรงอะไรแบบนี้ มนุษย์ในโลกนี้ส่วนใหญ่ก็ทำแบบเด็กนักเรียนคนนี้กันทั้งนั้น  และเราเองก็เป็นหนึ่งคนที่ทำแบบเดียวกัน แต่เราเองไม่เคยคิดเสียใจอะไรที่ไม่ได้เก็บดอกหญ้านั้นมาเพราะทุกครั้งเราก็หยุดคิดอยู่เสมอว่าดอกหญ้าที่สวยที่สุดนี้เป็นของเราหรือเปล่าเพราะเวลาเก็บมันมาแล้วมันอาจจะไม่สวยที่สุดในโลกก็ได้  เราก็เลยยินดีจะเดินจนสุดสนามถึงแม้ว่าจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ตาม     แต่มันก็พูดไปอย่างนั้นแหละก็มันยังไม่สุดสนามนี่หน่า ถ้าสนามบอลหมายถึงเวลา นั้นก็มาหมายถึงว่าเรายังมีเวลาอีกทั้งชีวิตเพื่อที่จะหาดอกไม้ที่สวยที่สุดนี่ และเมื่อเราเจอดอกไม้ดอกนั้นเราก็จะหยุดเก็บเพื่อที่จะเดินทางไปพร้อมๆกันกับเราจนสุดสนาม สมมุติว่าคนเรามีอายุ 100 ปี แสดงว่าเรายังเดินไม่ถึง 1 ใน 4 ของสนามบอลเลย และมันก็เป็นธรรมดาที่สนามบอลส่วนใหญ่คนก็จะรุมวิ่งอยู่กลางๆ หญ้ามันก็เลยมีน้อยดอกหญ้ามันก็เลยมีน้อยไปตามๆกัน ถ้าเปรียบกับฤดูช่วงนี้คงเป็นฤดูร้อนล่ะมั๊งฝนมันไม่ตก มันก็เลยแล้งเป็นธรรมดา เราคิดว่าถ้าหญ้าชุดนี้ตายเราจะเปลี่ยนไปปลูกดอกทานตะวันแทน สวยกว่า ดอกใหญ่กว่า สูงกว่า ไม่ต้องเมื่อยก้มลงไปเก็บด้วย คุณคงสงสัยใช่ไหมว่าทำไมไม่ปลูกดอกอื่น ก็ถ้าเราปลูกกุหลาบ ดอกก็สวยกว่า แต่กุหลาบมันก็มีหนาม จะเก็บมาเป็นของเราก็คงถูกหนามทิ่มแทงให้เจ็บช้ำ แล้วชีวิตคนเรามันก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบด้วยใช่ม้า...

               ขอบคุง"แชมป์"มากๆที่มารับมาส่ง ปีนี้ได้พัฒนามีหมวกกันน๊อคให้เรา

 

อัพสเปสแล้วนะเฟ้ย

แต่ตอนนี้ยังไม่มีไรจะเขียน

เด๋วทำสเปสให้เสร็จก่องแล้วจะมาเขียน

---บัยบุ้ย---

เดือนนี้เป็นเดือนที่มีครบทุกรสชาติจัดจ้านดีจิง เมษาหน้าร้อน จิตใจร้อนรุ่ม ตั้งแต่ต้นเดือนก็มีงานแสดงผลงานทุนทำงานตาเหลือกงานมี 3 วัน วันที่สองถึงจะจัดเข้าที่ จบงานไป ก็เที่ยวภูเก็ตอย่างมีความสุข(ไปอ่านความสุขได้ในกระทู้ก่อนหน้านี้) กลับมาพบกับความว่างเปล่าที่กรุงเทพพร้อมๆกับความดำแระไข้ขึ้น แม้จะป่วยก็ต้องไปเที่ยวสงกรานต์ไปกับครอบครัวไปพบปะพี่ๆน้องๆ สนุกสุดๆ จนกลับกทม.เหอๆ แล้วก็เศร้าใจตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คิดมาก ฟุ้งซ่าน กับชีวิตที่ว่างเปล่า การรอคอย คอยที่จะไป ตัดสินใจอะไรไม่ได้เลย ตั้งแต่กลับมาจากสงกรานต์ ไม่มีโปรแกรมเที่ยวอะไร รอคอยการเรียกไปเรียนอย่างเดียวเป็นความหวังเดียวตอนนั้นที่รอได้ นั่นรอไปรษณีย์ไม่มีมาสักวัน รอๆ รอๆ รอๆ เวลาเพียงสองอาทิตย์ก่อนสิ้นเดือนที่นั่งคิดว่าทั้งชีวิตที่ทำมาเราต้องการอะไร โทรศัพท์ไปฟุ้งซ่านกับเพื่อนบ้าง แต่ก็เกรงใจเพื่อนก็มีปัญหา ตกที่นั่งเดียวกัน แต่เราฟุ้งซ่าน เพื่อนบางคนมีงาน เพื่อนบางคนมีที่ไป จิงๆแล้วเราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร แค่อยากทำอะไรที่มีค่า มีหลักแหล่ง มีที่ไป ใจหนึ่งก็อยากเรียน แต่ไม่มีที่ให้เรียน มีคนคอยปลอยใจคอยบอกว่าไม่เห็นต้องรีบร้อน ช่วยงานที่บ้านไปไม่เห็นเสียหาย ฟังแล้วสบายใจหลับฝันดี ตื่นมาก็ฟุ้งซ่านต่อถ้าไปรับรู้เรื่องอะไรที่กระตุ้นความฟุ้งซ่านมา เราว่าเราฟุ้งซ่านแล้ว ไม่อยากมองพ่อแม่เลยว่าจะมากกว่าเราขนาดไหน เห็นลูกไม่สบายใจเค้าก็ยิ่งเป็นห่วง ไปมหาลัยดับความฟุ้งซ่าน แล้วก็กลับมาบ้านไปเช่าหนังมาดู โธ่ชีวิตดูหนังยังโดน หนังโดนใจ ไม่รู้เศร้าตรงไหนของหนัง ร้องไห้มากมาย หนังอะไรโดนใจ นางเอกของเรื่องเรียนจบฟิสิกส์ แล้วก็กำลังตัดสินใจว่าจะทำไรต่อดี แต่ในเรื่องนางเอกค้นพบตัวเอง พอดีเราไม่ใช่นางเอก เลยไม่พบอะไรเลย เศร้าไหมล่ะนั่น คิดมากไปจนจะสิ้นเดือนแล้ว ทรมานใจเสียจิง แล้วความหวังก็มีมา ไปสอบสัมพาสอีกที่หนึ่ง ไม่อยากไปสอบเลยกลัวกลัวการสอบเคยสอบแล้วไม่ดีเครียด แต่ก็ไป ไปแล้วดีใจการสอบไม่ได้แย่ อาจารย์เป็นมิตร สบายใจ เริ่มรู้สึกว่าน่าเรียนขึ้นมาแล้ว แม้จะยากกว่าที่รอคอย แต่ก็น่าเรียน กลับบ้านสบายใจวันแรกในสองอาทิตย์หลังสงกรานต์ที่ยิ้มอย่างมีความสุข กลับมานั่งเล่นเกม แล้วก็รอประกาศผล มีโทรศัพท์มาโทรศัพท์น่ายินดี บอกข่าวน่าภูมิใจ งานที่เหนื่อยมาตลอดปีมีคนสนใจเอาไปลงหนังสือพิมพ์ ดีใจ ดีใจ ดีใจไม่ทันไรก็ดีใจอีกครั้งสอบติดแล้ว ความทุกข์ตลอดหนึ่งเดือนหายไปได้ใน 1 วัน หายไปได้ในเวลา 2 ชั่วโมง ดีใจ มีความสุข เรื่องดีๆกำลังเกิด กำลังสมบรูณ์แบบ วันถัดมาเสียงโทรศัพท์ก็มาอีกวันนี้ลงหนังสือพิมพ์อีกแล้ว ดังใหญ่แล้ว ความดีใจ ความสุขเริ่มเข้ามาหา คิดได้ว่า มามากไปป่าว มันมาแบบนี้น่ากลัวจิงๆ อีก 2 วันจะสื้นเดือนดีใจปนกังวล ว่าอะไรมันจะดีขนาดนี้ แล้วที่สังหรณ์ใจก็เป็นจิง กลับบ้านไปเพชรบุรีพบว่าแต้มจากไปแล้ว เสียใจเคยบอกมันว่าไปรักมัน แต่พอมันจากไปก็เสียใจ เสียใจมาก เสียใจที่ดูแลมันไม่ดี เสียใจ และขอโทดนะแต้ม ขอให้แต้มเกิดใหม่ มีคนรักและดูแลดีๆ เป็นอะไรอย่างที่แต้มอยากเป็นนะ อโหสิให้เราด้วย ..เสียใจ..